Historia

Aktualnie jesteś:

Historia
VI-XII wiek istniał tu gród w niedalekim Tumie, VII wiek osada na prawym brzegu dawnego koryta Bzury, na lewym brzegu rzeki osada targowa z kościołem św. Krzyża, na przełomie X i XI wieku w Tumie powstało opactwo benedyktynów ufundowane przez Chrobrego z udziałem św. Wojciecha, XI i XII wiek najważniejszy gród prowincji, 1136 wymieniona pod nazwą łacińską Lancicia, 1138-1148 gród siedzibą księżnej Salomei, wdowy po Bolesławie Krzywoustym (Łęczyca była wtedy stolicą tzw. oprawy wdowiej) 1141-1161 budowa w Tumie, na miejscu rozebranego opactwa benedyktynów, kolegiaty NMP i św. Aleksego, stała się ona miejscem zjazdów książęcych i synodów kościelnych metropolii gnieźnieńskiej, pierwsze polskie Sejmy 1264 podział ziemi łęczyckiej na księstwo łęczyckie i księstwo sieradzkie przed 1267 nadanie praw miejskich, lokacja miasta na północ od osady na lewym brzegu Bzury, stolica księstwa łęczyckiego, w XVI wieku rozwój miasta jako ośrodka rzemieślniczo-handlowego, stolica województwa łęczyckiego, od 1793 pod zaborem pruskim, likwidacja województwa łęczyckiego, od 1807 w Księstwie Warszawskim, od 1815 w Królestwie Polskim, w latach 1919-1975 miasto siedzibą powiatu w województwie łódzkim, w 1914 walki w ramach bitwy łódzkiej, udział Legionów Piłsudskiego, w 1939 walki z Niemcami Armii Poznań i Pomorze – Bitwa nad Bzurą, w latach 1939-1945 wielkie straty w ludziach, zagłada ludności żydowskiej, lata 1955-1992 – Łęczyckie Zagłębie Rud Żelaza lata 1975-1999 w województwie płockim, po 1999 w województwie łódzkim źródło: http://pl.wikipedia.org